23.9.16

Ο πηλοπλάστης

Όλο σου το σώμα έχει
κούπα ή γλύκα προορισμένη σε μένα.

Όταν σηκώνω το χέρι
βρίσκω σε κάθε μέρος ένα περιστέρι
που με περίμενε, σαν
να σε είχαν, αγάπη μου, κάνει από πηλό
για τα ίδια μου τα χέρια του πηλοπλάστη.

Τα γόνατά σου, τα στήθια σου,
η μέση σου
λείπουνε μέσα μου όπως στο κενό
μιας διψασμένης γης
από όπου απέσπασαν
μία μορφή,
και οι δυο μαζί
είμαστε πλήρεις όπως ένας μόνο ποταμός,
όπως μια μόνον άμμος

21.3.16

Λόφοι

Το στόμα μου θα είναι βάραθρο με θειάφι καυτό.
Θα βρεις το στόμα μου κόλαση αποπλάνησης κι απόλαυσης.
Οι άγγελοι του στόματος μου θα θρονιαστούν στην καρδιά σου.
Οι στρατιώτες του στόματός μου θα σου επιτεθούν αιφνιδιαστικά.
Οι παπάδες του στόματός μου θα λιβανίζουν την ομορφιά σου.
Η ψυχή σου θα πάλλεται σαν μια περιοχή σεισμού.
Τα μάτια σου θα έχουν τότε φορτωθεί όλον τον έρωτα
της ανθρωπότητας συσσωρευμένον από πρωτόγονα χρόνια.
 


Το στόμα μου θα είναι μια στρατιά αντίπαλή σου.
Μια απειθάρχητη στρατιά αλλάζοντας καθώς ένας
ταχυδακτυλουργός το σχήμα και τον αριθμό της
η ορχήστρα και η χορωδία του στόματός μου θα ψάλλει
την αγάπη μου θα σου τη μουρμουρίζει από μακριά.
Κι εγώ όρθιος με μάτια καρφωμένα στο χρονόμετρο
Θα ορμήσω για έφοδο.




Φωτογραφία: The Kiss, 1922, Man Ray.

3.2.16

Γρήγορα κι αργά

Σίγουρα, ο κλοιός
στενεύει.
Πετάω φωτοβολίδες
καμιά
ανταπόκριση.
Δεν μου προξενεί
έκπληξη.
Μόνο το ότι
συνεχίζω.


Ειδικά
ενώ ξέρω
ότι το τέλος
είναι
εκεί
κι
εδώ.