16.1.12

Η σάρκα σου όλη

Μείνανε μοναχά οι σκιές τώρα πια αγαπημένη μου...
Μέσα στον τόσο θόρυβο ανέλπιστα άκουσα
κάποτε τις κραυγές σου!
Αν είναι να υπάρξουμε έξω από τον έρωτα,
τι μπορούμε να περιμένουμε πια;

Αδειάζει η σάρκα σου όλη
μέσα στις πιθανότητες και τις στατιστικές.
Μια γαμημένη κόλαση,
μια ευτυχία που την πηδάνε όλοι,
μια λέξη χωρίς γράμματα,
μια τελειωμένη υπόθεση
δίχως κανένα θέμα,
δίχως κανένα ανάθεμα!

Ευλογημένη ας είναι η στιγμή που σε ανάσανα…

Ηρθες λοιπόν ξαφνικά
για να σπείρεις τις θύελλες που θα με εξοντώσουν,
ήρθες έχοντας τους κατακλυσμούς
πάνω στα χείλη σου,
σαν αδυσώπητη μοίρα,
γυμνή
μέσα στα υπέροχα ενδύματα σου,
ερεθισμένη,
να στάζεις
ολάκερη την ψυχή μου ανάμεσα στα πόδια σου…

Η σάρκα σου όλη και τα κομμάτια της καρδιάς μου
χωρίς καμιά αιτία
πήδηξαν από τους ψηλότερους ορόφους
και άπλωσαν σαν ένα θεσπέσιο άρωμα
την ερωτική υποψία πάνω στους
δρόμους των ανθρώπων…

Η σάρκα σου όλη μια φλογισμένη κόλαση,
η σάρκα σου όλη φωτιά πάνω στα χείλη
και τα ξενύχτια μου,
η σάρκα σου όλη μια αδυσώπητη μοίρα,
γυμνή
μέσα στα υπέροχα ενδύματα της,
ερεθισμένη,
να στάζει
ολάκερη την ψυχή μου ανάμεσα στα πόδια της…

Δεν υπάρχουν σχόλια: