31.1.11

Ο Ζογκλέρ με τα πορτοκάλια

Σα να μην ακουμπάς στο χώμα, μα σα νάσαι
σε μια μεγάλη σκάλα πάνω, που κι αυτή σε μια άλλη σκάλα
στηρίζεται, κι εκείνη το ίδιο σ άλλη, αναρίθμητες σκάλες,
που όνομα αν θέλεις να τους δώσεις, πες τες:
φιλοδοξία, οίχτο, αλαζονεία,
ονόμασέ τες φόβο θανάτου, κι άλλον φόβο ετούτον, πιο μεγάλο,
της ζωής, πες τες:
οράματα, επιθυμίες, μνήμες δικές σου, κι άλλες μνήμες
εκείνων που δώσαν το αίμα και δεν γνώρισες ποτέ σου,
ονόμασέ τες: μέρες, πες τες νύχτες και πες τες και Θεό
και Τίποτα και χρόνο και δικαιοσύνη

Όλα τα ονόματα, η κάθε λέξη μια επικίνδυνη, μεγάλη σκάλα είναι,
κάνοντας ένα πελώριο τρεμάμενο οικοδόμημα από σκάλες
που είναι έτοιμες να πέσουν και που τις κρατάει μονάχα
ετούτης της μικρής σου ύπαρξης η αμείλιχτη ισορροπία.

2 σχόλια:

Ειρήνη Βεργοπούλου είπε...

Ο Μέγας Τάσος Λειβαδίτης...απίστευτα διεισδυτικός και ευαίσθητος, και συνάμα σκληρός, όπως είναι η ζωή. Καλησπέρα φίλη ;-)))

confused είπε...

Πραγματικά Μέγας! Καλησπέρα Ειρήνη μου και συγνώμη για την καθυστέρηση. Σχεδόν τα έχω ξεχάσει τα μπλογκάκια μου :))