21.3.10

Η θάλασσα

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.
Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –
μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,
ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.
Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

5 σχόλια:

renata είπε...

Ομολογώ πως δεν έχω διαβάσει ποιήματά του, αλλά αυτό είναι εξαιρετικό!!!

confused είπε...

Εγώ ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει τίποτα κανενός και τώρα στα γεράματα με έπιασε η δίψα για μάθηση! :))

renata είπε...

Xaxaxa! Ποτέ δεν είναι αργά! Έτσι δε λένε? :P

confused είπε...

Έτσι έτσι :))

Ανώνυμος είπε...

Ναι,αυτό εδώ είναι εξαιρετικό, μάλλον εξαιρετικές σκέψεις, όχι ποίημα, μάλλον πλάκα, τώρα που το ξαναδιαβάζω. Ξέρει τον έρωτα καλύτερα απ' τη θάλασσα; Μάλλον πλάκα, μάλλον αστείο... Γυρίζει το μέσα έξω, όπως σε ένα φόρεμα εμπριμέ...